<title_newspaper="Życie Warszawy">
<title_article="Nowe polskie utwory symfoniczne i kantatowe">
<author_1="A.H.">
<author_2="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1951">
<month="12">
<date="1951-12-27">
<period="d">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Trzeci etap Festiwalu Muzyki Polskiej, zakończony w dniu 13 grudnia stanowił, zgodnie z zamierzeniami organizatorów tej gigantycznej imprezy kulturalnej podsumowanie jej wyników i przegląd osiągnięć twórczych kompozytorów polskich, dla których Festiwal stał się potężnym bodźcem. Toteż obok produkcji najlepszych zespołów ludowych, świetlicowych, robotniczych i młodzieżowych w programie finału Festiwalu znalazły się także liczne koncerty symfoniczne, poświęcone muzyce polskiej. Usłyszeliśmy szereg nowych dzieł symfonicznych i kantatowych. Wykonawcami tych koncertów były najlepsze nasze orkiestry symfoniczne, wśród których na pierwszym miejscu należy wymienić wielką orkiestrę symfoniczną Polskiego Radia, czołowi dyrygenci — Grzegorz Fitelberg, Witold Rowicki, Jan Krenc, Stanisław Wisłocki, Kazimierz Wiłkomirski — najwybitniejsze chóry (chór mieszany krakowskiej rozgłośni Polskiego Radia, chór męski Zespołu Pieśni i Tańca Domu Wojska Polskiego, chór chłopięcy i męski Filharmonii Poznańskiej, chór Filharmonii Krakowskiej).
W ramach finału Festiwalu zostały wykonane druga, trzecia i czwarta symfonie oraz I koncert skrzypcowy Szymanowskiego, prawie wszystkie zachowane dzieła symfoniczne Moniuszki (można tu z czystym sumieniem zaliczyć jego uwertury operowe — mimo ścisłego powiązania z treścią dramatyczną opery, każda z tych uwertur od dawna żyje samodzielnym życiem na estradzie koncertowej) oraz szereg utworów kompozytorów współczesnych. Z tych ostatnich część była już wykonywana w czasie pierwszego i drugiego etapu Festiwalu; sporo było jednak prawykonań lub pierwszych wykonań w Warszawie. O jednym z nich — o kantacie Alfreda Gradsteina do tekstu Władysława Broniewskiego „Słowo o Stalinie” wykonanej na koncercie inaugurującym ostatni etap Festiwalu już pisaliśmy.
Oprócz tego monumentalnego dzieła wykonane były po raz pierwszy następujące utwory: Witolda Lutosławskiego „Tryptyk śląski”, Milwida (Antoni Milwid — kompozytor polski z drugiej połowy XVIII wieku) w opracowaniu Jana Krenca — „Symfonia”, Jana Krenca — „Taniec symfoniczny”, Kazimierza Wiłkomirskiego „Kantata Wrocławska” i „Symfonia koncertująca” na wiolonczelę i orkiestrę, Stanisława Skrowaczewskiego „Uwertura w stylu klasycznym”, Henryka Czyża — „Wariacje na tematy polskie”. 
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>